… սովորական …

Շաբաթ` առավոտ.
գիշերը կարծես հանգիստ եմ քնել,
ու արթնացել եմ ոչ թե զարթուցիչիս ելևէջներից,
որն ամեն առավոտ ինձ համար “Ով սիրու~ն, սիրու~ն” է երգում,
այլ` արևաշողի…ա~խ… ջերմ հպումից,
ու երգում եմ կրկին`
“Առավոտ լուսո, արեգակն արդար”…

Երկար քնելու մեջ մեկ լավ և մեկ վատ բան կա.
մեկ` որ երկար ես քնում,
մեկ էլ` երկար քնելդ նշանակում է, որ այսօր աշխատանքդ ոչ թե կանուխ է ու դրսում,
այլ` մի քիչ ուշոտ, բայց ներսում.

Նորից խոհանոց, գազօջախ,
փոշեկուլ, բաղնիք-զուգարան,
պոլի շոր, փոշիներ, նորից արդուկ…
Ու այդ ամենից հետո` բաղձանք դեպի մաքուր ջուր, բազկաթոռ
 ու քեզ նախկինում նողկալի, իսկ այժմ շատ-շատ հարազատ հեռուստացույց:

Արդեն ժամն է.
Գնամ հասնեմ աշխարհի ծերը` ընկերոջս հիվանդատես,
որ հասցնեմ մնացածն էլ (չմոռանամ բոթաս առնել):

Ու նորից մա-մե-մի-մո-մու,
կրկին զի-հի-հի,
գռուդնոյն աշխատացրու,
բերանդ բացի` ժպտալով,
ակնթարթի մասին չմոռանաս,
(մեկ էլ բոթասի…
Վա~յ.. բայց ախր փողս ծախսեցի)…
Անցողիկ նոտաներին ուշադրություն դարձրու…

Թե էսօր բոթաս չառնեմ, էլ չեմ առնի,
ծակ բոթասով էլ ման եմ գալիս` ծուռ են նայում,
թե չէ ի՞նչ, ծակ բոթասով մարդ չեք տեսե՞լ:

Չալարեմ, իջնեմ տղերքին տեսնեմ,
պարտքով փող ուզեմ, վաղը կտամ, ճիշտ եմ ասում:

……………

Թուուուու~~~ …
Թե չէ չգիտես, որ քո հագով ոչ շոր կա, ոչ կոշիկ,
եղածներն էլ էս մեկի նման են`
միակը և վիտրինայի վրա երկար մնալուց կեղտոտված,
ես էլ թարսի նման չեմ պատրաստվում արդեն կեղտոտ բոթասին քաշովս մեկ փող տամ
 (հեռախոսիս տվեցի` խերվեցի, բախտավոր գլխիս).
շատ էլ որ բոլոր “էլիտար” խնութների բոթասներից մենակ էս մեկնա հագովս….

…..……..

Ի~նչ լավ եղանակ է…

Ուզում ես քայլել,,քայլել
Ժպտալ արևին,,, ու արևն էլ` քեզ
Քայլդ դեռ չարած քամու հետ թռչել..
(Ջհանդամը բոթասը),

Մեկ էլ զգույշ` չվրաերթես այն կնոջը
 (երևի բոմժ ա…բայց ես բոլոր բոմժերին ճանաչում եմ, ուզում եմ դեմքը մտաբերել),
որ հենց հիմա քաղաքի ամենակենտրոնի աղբամանի միջից զգուշությամբ քաշում է ճլորած,
մի քանի տեղից կծոտած, թղթից էլ բարակ պեռաշկին,
ու գաղտագողի, աջ ու ձախ նայելով` հապշտապ ճանկում է
 և ագահությամբ բերանի մեջ ճխտելով` հեռանում:
Իսկ դու, քամու թռիչքի իներցիայով արբած,
չես էլ հասցնում կանգնել, հետ գնալ… ու…
Ու… չգիտեմ … մի բան անել…
Նամանավանդ, երբ հիշում ես, որ պայուսակումդ տանձի հյութ ունեիր.
գուցե խմեր` ուտելիքը բկին չկանգներ:

Էհհհ….
Չեն էլ թողնում մի քիչ ճախրես…
Ու էդ պահին հետևից լսում ես մի պառավ կնոջ ձայն.
“Բալա ջան,, օգնես էս բորդուրը իջնեմ”,
արագ շրջվում ես ու հասկանում,
որ խնդրանքը ոչ թե քեզ, այլ երկու օրոր-շորոր օրիորդների է ուղղված,
որոնք, թերևս, արհամարհանքով նայում են տարեց, պուճուր-մուճուր, գլխաշորով ու մի երեք խալաթ իրար վրա հագած կնոջը,
երևի մտքում էլ ասելով`
“Մեկը լինի մեզ օգնի,, էս կրունկների վրա կոտորվեցինք”,
ու դիք-դիք անցնում են:
….Տատի ջան, վազում եմ քեզ օգնելու, մեղքս քավելու,
Էս էլ իմ ձեռքը
 (տեսնես, որ մեծանամ ես է՞լ էսքան կպուճուրանամ, կմտնեմ…
Օօ~օֆ.. բալամ, բալամ…)…
Ու ստանալով տատիի օրշնանքները, մեկ էլ` հորդորը իրեն չմոռանալ հարսանիքիս հրավիրել,
 ինձնից գոհ-գոհ հեռանում եմ …
 Ջհայնամը բոթասը~~~

Բայց ախր առավոտից փողոցները թրև ես գալիս,
Սոված չե՞ս, ծարավ չե՞ս…
Իսկ էստեղ այնքա~ն համեղ խնձորով բլիթներ են վաճառու~մ…

…………..

Բոթաս չառա…
էս էլ քո փողը… մերսի
Գիտեմ.. գիտեմ..
Հեսա կասես “էլի ուտու՞մ ես”,
Վրայիցս էլ չի երևում,
Էն ծակ բոթասս էլ հագնեմ իսկը Կորեայի որբերից կլինեմ.
Էնքան ասեցիր` բկիս շարվեց…
Հաաա…ճիշտա.. մոտս հյութ ունեմ.. տանձի~
Էս մնացածն էլ չեմ կարա ուտեմ,
Իսկ սա էլ քո` երեկվա չկերած մսով կարկանդա՞կն է:
Չգցե”’ս,
Տու’ր ինձ,
Չէ, ես միս չեմ ուտում,
Բայց տո’ւր ինձ…
Ես գիտեմ….

……….

Տուն գնալու ճանապարհին մսով կարկանդակն ու խնձորով բլիթը թողնում ես տեսանելի մի վայրում` մեծ քարե ծաղկամաններից մեկի վրա.
Էստեղ երևի հարմար է…նկատելի…
Հույս ունեմ, որ աղբը չեն նետի…

Իսկ կանգառում նորից նույն ժամին բարի գիշեր ես մաղթում արդեն մոտ 20 օր իրենց արտակարգ քաղաքը հսկող զինվորներին տուն տանող զինվորական մեքենաների շարասյանը…
Բարի գիշեր~~~

Վաղը նորից արև է լինելու…