Մորքուրն ինձ տեսնում, լեզուն կապա ընկնում, իմ գեշությունից ու կապտությունից ինքն էլ կապտում, մենակ կարողանումա մրմնջալ, որ աղջիկա, ինձ ճանկում ու տանումա դուրս` մամայի աչքից հեռու:

Ես էլ` խեղճս, ինչ իմանամ, որ ինձ գորտի, լավագույն դեպքում ֆիզիկական կամ մի այլ տեսակի արատ ունեցողի տեղ են դնում, սկսում են մատներս հաշվել, ուզում են վրես կեղտ գտնել, ինչ ֆլան-ֆստան հետազոտության ասես, որ չեն ենթարկում, մինչև որ համոզվում են, որ բացի գեշությունից ուրիշ ոչ մի արատ չունեմ:

[....................................................]

Ու էդպես մեծացա… սա մերոնց համար իմ հետ կապված առաջին հիասթափությունն էր, որը չնայաց, տարիներ հետո վերացավ… մորաքույրն ամեն անգամ ինձ տեսնելիս ասում էր` «մաշ ալլահ, մաշ ալլահ,, էրեխեն գնալով սիրունանում է..» ես էլ հետ չէի մնում ու քանի որ խոսել սկսել էի ութ ամսականից ու արդեն պոեմներ էի արտասանում, իմ մասին ցիտատում էի` “Ես սևուկ ուլիկ, սիրուն բալիկ եմ”: Հաաա… մեկ էլ, երբ ասում էին, թե “չամիչ” երեխա եմ, մտածում էի, թե “չամիչը” աջ այտիս վրայի խալն է….

ՀՀ մշակույթի նախարարի N 43-Ա 18.02.09 հրամանի համաձայն
ՀՀ մշակույթի նախարարության ենթակայության ՊՈԱԿ-ներին ամրացված դահլիճներում կենդանի երգեցողությամբ համերգների և միջոցառումների որակը բարձրացնելու և ի նպաստ սպառողների իրավունքների պաշտպանության`
1. պետական համերգների և միջոցառումների անցկացման նպատակով դահլիճների վարձակալության (օգտագործման) պայմանագրերում պարտադիր կարգով սահմանվում են միայն կենդանի երգեցողության (фонограмма-) ապահովման վարձակալի (օգտագործողի) պարտավորություն` բացառելով որևէ ձայնագրվածքի (фонограмма +) գործածումը.
2. այլ համերգներ և միջոցառումներ կազմակերպելու նպատակով դահլիճների վարձակալության (օգտագործման) պայմանագրերում պարտադիր կարգով սահմանվում են վարձակալի (օգտագործողի) պարտավորությունը` կենդանի երգեցողության (фонограмма -) կատարման կամ ձայնագրվածքների (фонограмма +) օգտագործման վերաբերյալ տեղադրել տեսանելի և ընթեռնելի տեղեկույթ համերգի կամ միջոցառման մասին հայտարարություններում, գովազդային հոլովակներում, ազդագրերում, բուկլետներում ու տպագիր այլ նյութերում:

Funnily, I wrote an article about this poor situation a year back, but never posted it, something I will do now(already posted in the previous entry), especially when an abstract from what I wrote was recently used in a daily newspaper. However, there is a number of entries I posted here regarding the same crappy, lifeless music in Armenia – Diversity??, Rabizmania, Temporal anthems… and a number of some others.

Երգում ենք “սատկած”

Դե, քանի որ ինչ-որ մեկի մտքով մի օր անցավ կենդանի ձայնն ու երգեցողությունն անվանել «կենդանի», թույլ տվեք այդ դասին չպատկանողն էլ «սատկած» անվանել, իսկ թե ինձ մնար` «կենդանի» բառը երաժշտության դեպքում երբեք էլ չէր կիրառվի…
… և թո’ղ լինի պարզապես երաժշտություն…

Եթե պատրաստվում եք համերգային դահլիճներ գնալ` «կենդանի» երաժշտություն լսելու ակնկալիքներով, մոռացե’ք, դա ձեզ երբեք չի հաջողվի, քանզի անգամ մեծ աղմուկ բարձրացրած «աստեղային» համերգների ժամանակ կարևոր չեն երգիչների ձայնային տվյալները…

Թվում է, թե սիրում ենք, երբ մեզ խաբում են, հա, խաբում, ուրիշ բառ չեմ գտնում, երբ բեմի վրա հայտնվում են իրենց արտաքինով առավել, քան իրենց բուն անելիքով հետաքրքրված խամաճիկներ ու բաց ու խուփ անում բերանները` փորձելով համոզել, որ այն ինչ լսում ես, ոչ թե ստուդիայում մի քանի տառապյալ օրերից հետո ձայնագրված նյութի արդյունք է, այլ իրենց բնատուր տաղանդի պոռթկումը: Հանդիսատեսն էլ դեռ գալիս է լսելու այն երաժշտությունը, որը տանն էլ կարելի էր լսել` դիսկերով կամ հեռուստացույցից ցըխկցըխկացող «մարած տասնյակներով». ոչ մի տարբերություն, ոչ մի կենդանություն: Իսկ տեսնելու հատուկ բան էլ չկա. անգործությունից բեմի մի ծայրից մյուս ծայրը քայլող ու ծափ տվող կերպարների պակաս հաստատ չունենք… անտաղանդությունը միայն ավանգարդիզմի մոտիվներով կարելի է հետաքրքիր համարել:

Թե կրկնօրինակելու եք «եվրո ստանդարտներից», կարելի է կրկնօրինակել նաև կենդանի երաժշտություն մատուցելու չափանիշները, որոնք այդքան տարածված են ոչ միայն եվրոպական աշխարհում: Սակայն, ցավոք, եթե արտաքին տվյալները կրկնօրինակելն ինչ-որ կերպ ստացվում է, ապա ձայնային տվյալների դեպքում գործը բուրդ է. «կենդանի» երգելու փորձ անելու ժամանակ էլ ձայնում են ինչպես մեռնող կարապներ…. Ահ, ստացվում է փակուղի… լա~վ, համոզեցիք, եթե ստիպված եմ ձեզ լսել, ապա նախընտրում եմ «ֆանագրամա» տարբերակը…
Իսկ հանդիսատեսը դեռ ծափահարում է:

«Կենդանի» կատարումները մնացել են գետնի տակ` underground-ային վիճակում, քանզի, կենդանի երաժշտություն կարելի է լսել միայն փոքրիկ բառերում, ակումբներում, թեկուզև` հիմնականում «քավերային» տեսքով` հաճախորդների քիմքին հաճելի, իսկ ռեստորանային ռաբիզական վիճակների մասին նշելն էլ ավելորդ եմ համարում:

Այդուհանդերձ, երբ տարիների փորձ ունեցող պրոֆեսիոնալ երաժիշտների մի խումբ էլ քրտինք է թափում բարձրակարգ ձայնով, կենդանի և որակով ռոք համերգներ կազմակերպելու համար` փորձելով զարգացնել հայկական ռոք հասկացությունն ընդհանրապես, որտեղից որտեղ հայտնվում են իրենց «դեմք» համարողներ, որոնց երաժշտական մտահորիզոնը սահմանափակվում է երաժշտական սահմանափակումներով, և փորձում են «կեղտ գտնել», կամ էլ` շատ սուբյեկտիվ կեղտ շպրտել. սա բնական է` երբ հասնել չես կարող, սկսում ես քաշել, դմակավորությունն էլ ծածկել է պետք:

Տպավորություն է ստեղծվում, որ հասարակությունը հետ է սովորել «կենդանի», երաժշտությանը, կամ մատակարարված ցածրաճաշակության առատությունից լսելիքների խխունջները փառակալվել են` ունակ ընկալելու միայն անսկզբունքային երաժշտություն: Ճաշակներս էդքան իջել ե՞ն, թե՞ խաբնվելուց հավես ենք ստանում… մինչդեռ նրանց լռեցնող… չէ … ավելի շուտ` երգեցնող չկա…
Ու՞ր են ձեր գեղագիտական ականջները:

Copy-paste

Մեր աստեղային երգիչներից յուրաքանչյուրն է ամենայն կրքոտությամբ պնդում, որ իր հոգին է ներդրել իր աշխատանքի մեջ: Այնուամենայնիվ, այս ասպարեզում ոչ հոգին է նկատվում, որի այդքան հախուռն լինելու փաստն այս պարագայում նույնպես պետք է կասկածի ենթարկել, ոչ էլ մարմինը, եթե, իհարկե, հաշվի չառնենք տեսահոլովակներից լխկլխկացող կիսամերկ «չալաղաջները»: Մյուս կողմից, հոգու այդքան «շատ» լինելու փաստը միգուցե և դրական կարելի է համարել, եթե ի նկատի ունենանք, որ երգիչներից դրանք տարանջատելու ու վերջիններիս անհատականության, սեփական «չթխած» ոճի, գաղափարախոսության ու սկզբունքների կատարյալ բացակայության պարագայում կմնա տկլոր կերպար, իսկ մերկությունը որքան էլ աչք շոյող լինի, դատարկությունը երկար ունկնդրել պարզապես անկարող ես: Ուստի, կարելի է հայ էստրադայի «կարկառուն» ներկայացուցիչներին հաջողություն մաղթել իրենց մեդիումական գործունեության մեջ, քանզի դա է մնում մեր լսելիքների վերջին մխիթարությունը:

Թերևս, ավելին սպասելն անիմաստ է` պայմանավորված երաժշտության բնագավառում տիրող ներկայիս միատարր, տխրահռչակ միապետական կարգերով. նույն «կոմպոզիտորներն» իրենց մեղեդային, սրտիդ նուրբ լարերը հուզող «պուպուշ» երաժշտությամբ` մերթ ընդ մերթ համեմված իբրև թե լսարանին գոհացնող արաբական ելևէջներով, երգերի հեղինակներն իրենց անգիր արած «սերերով», «հույսերով ու լույսերով», նույն ռեժիսորներն իրենց` թանկարժեք լենտի տպավորություն թողնող կանաչ-կապույտ տեսահոլովակներով, «ինչքան էֆեկտ գիտեմ» ու մեքսիկական սերիալներ հիշեցնող սյուժեներով, և, վերջիվերջո, նույն երգիչները` ռեստորանում առավել շատ պատվիրվելու հավանականություն վայելող երգերով, մոդայիկ «էլիտար» խանութների փայլփլուն շորերով ու իրենց շուրջ ստեղծած փուչիկային կերպարներով:

Մինչդեռ դեպի երաժշտական կլան տանող դռները բացվում են «ռուբիկոնների» եթերներից` համատեղ երգի պետականների և դրանց արտադրանքների հետ: Իսկ կամրջակներն էլ իրենց իմիջով առավել, քան որևէ այլ բանով հետաքրքրված հաղորդավարներն են, որոնք կայացած երգիչ համարում են նրանց, ովքեր արդեն հայտնվել են իրենց տաղավարում և ունեն գոնե մեկ տեսահոլովակ, որի որակն իրականում այդքան էլ կարևոր չէ, առաջնային է վերջինիս կամ արցունքաբեր կամ «ցքցքացնող» լինելը, ինչպես նաև` վերը նշված «անունով» ռեժիսորների կամ հեղինակների միջամտությունը, հատկապես թեժ տասնյակներում հայտնվելու ու բանդայի ներսում հարցերը հեշտությամբ կարգավորելու համար:

Ուշադրություն!!! Վերոհիշյալ տեսակին պատկանող երգիչների, նրանց երգերի ու տեսահոլովակների մեջ առավելագույնս երեք տարբերություն գտնողները կպարգևատրվեն Հայաստանում երգի ապագայի հանդեպ հույսի նշույլներով:

Լավ, բայց մի քանի ժամ մինչև ողն ու ծուծը շպարվելու փոխարեն, միգուցե նրանք մի փոքր վարժեին իրենց խոսքը, ուսումնասիրեին այդ օրվա հյուրի գործունեությունը (դե, ասենք, միօրինակության պայմաններում ուսումնասիրելու շատ բան էլ չկա), որպեսզի այն դեպքում, երբ հյուրն իրենց քարացած պատկերացումներից մի քիչ շեղվում է, դատարկաբանությամբ եթերում ելույթ չունենան և չտան արդեն վաղուց գլուխ ցավեցնող հարցերը, ինչպիսիք են` ասում են հայկական ռոք չկա, ճի՞շտ է, իսկ ռոքեռները սատանիստնե՞ր են, կամ` իսկ ու՞ր է այսինչ խումբը, ինչու՞ եթերում չէ (իսկ այդ ժամանակ այդինչ խումբը, ինչպես նաև հայկական ռոքը ներկայացնող մի շարք լավ, թե վատ խմբեր արդեն մի քանի կենդանի համերգներ են տվել ու դեռ մի քանիսն էլ պատրաստվում են տալ, սակայն հաղորդավարների «ուր է» հարցն ակնարկում է, թե ինչու չկան նոր տեսահոլովակներ, ասել է թե` մեզ կենդանի համերգներով չեք խաբի):

Պատկերը ծիծաղելի է, եթե այսքան տխուր չլիներ:

Քարացումն այնքան է ծանրացել, որ թռիչքը կանգնեցվել է, մտքերը սառեցվել են, կապկելն այնքան մոդայիկ է դարձել, որ խեղդում է սթափ տեսողությունն ու լսողությունը: Մատուցվում է միայն «վինիգրեդ», որի բաղադրամասերի ծագումը, արհեստական հավելումների քանակն ու պիտանելիության ժամկետը ծայրահեղ կասկածի պետք է ենթարկել, այլապես առողջ մարդու բերանում տհաճ համ է թողնում և մարսողության հետ լուրջ խնդիրներ են առաջանում: Իսկ վատառողջ հանդիսատեսը դեռ ուտում է ու ծափահարում: Թունավորումը հանգեցրել է զոմբիացման, վերջինից էլ աղիքների անզգայացում է առաջացել, սակայն կրկին անգամ արդեն մարսված զանգվածը հանձնվում է վերամարսման:
Հոգնայի խիստ կարիք է զգացվում:

Մինչդեռ հայը տաղանդավոր է, իր տեսակի ու ստեղծածի մեջ ունիկալ: Բայց ինչպես է ստացվում, որ տաղանդավորների այդ հոծ բազմությունից միայն անտաղանդներ են հայտնվում արկղի այն կողմում ու ներկայացնում հայի տեսակը: Երևի թե հայը հոգնել է ստեղծագործելուց ու սպասում է ուրիշների նետած կրճոնին, երևի թե հայը հոգնել է կենդանությունից:

 I wanted to link to an article I found dedicated to his 70th anniversary.

Rest in peace, my uncle Suren Chanchuryan.

- Մինչ օրս էլ պարը ինձ համար մի անբացատրելի երեւույթ է: Բայց գիտեմ մի բան. նախ պետք է հոգիդ պարի, հետո` հոգուդ թռիչքը շարժումի վերածվելով, փոխանցվի մարմնիդ: Եթե պարելիս դու մտածում ես ինչպես պարել` վատ պարող ես, իսկ եթե մտածում ես ինչ պարել` ուրեմն կհասնես հաջողության: Պարը, ինձ համար, հոգեւոր տարածք է, հանդիսատեսի եւ աշխարհի հետ զրուցելու միջոց: Ինքնարտահայտման միջոց: Պարելիս, քո երակներում պետք է հոսի ժողովրդիդ պատմությունը, նախնիներիդ գենետիկ հիշողությունը, հպարտությունը` հայ լինելու, հայերեն մտածելու համար:

… breathe deeply… !!!

Finally we won’t be ashamed for “our” Eurovision participants, hoping that at least they will sing Maybe Armenians will be satisfied, after all … or whatever, however,,, never mind … do I care!! 

Anyways…

Wishing success to the sisters!!!

Eeeeeeh………… inch zzveliaa!!!!!!!!!!!!!!!!!

P.S. To remember never to switch on the H1 channel, if I don’t want to have negative emotions!

Guess we took it literally

- No more serials about criminals (aka goghagan ashkharh) and usage of jargon!!!!!

Aaaaaaaaaaaaaaaa….!!!! Don’t make me laugh!!!!!!! Couldn’t resist, really!!!

So anounces the TV channel Armenia, which broadcasts 4 such serials, at least 2 out of which are the most obnoxious, disgusting, senseless…. “serials” … (yeah, I did watch a bit to come to this conclusion)…

Ridiculous,, ridiculous!!! Riiiidiiiiiiculous!!!

Guess after shooting most part of their serials in saunas where the “good guys” stay in a queue to shag whores… now they all decided to shoot historical films… mmm… alas~~ I won’t see those dangling soapy bodies any more… or who knows… after all we have had the culture of old bath-houses.

(Intended to be short, but can’t)

Personally, I have nothing against soap operas, if they are produced in a dully manner, plus theatre actors have the chance to present themselves to the wide range of the society and be known to some extent. Ironically, now we are so much used to unprofessional film directors like Gor Vardanyans and “actors” who are mainly their acquaintances, that when you tell someone that this or that actor plays in this or that theatre for many years now, they get surprised… hmm.. so comes that there are also professional actors playing in serials. However, actors claim, that more people visit theatres now to see their favorite actors, although the roles they have in theatres are different form the image of “good guys” they play in serials.

I compare the trend of shooting soap operas in Armenia now with the huge number of lottos which several years ago appeared like mushrooms… along with the time they all disappeared and only one survived… never mind – we just have the trend of not remaining behind,,, and do what was another one’s idea, even if we don’t know a shit about that idea and the means to realize that.

Influence – to learn the influence of those “Vorogayts”, “Vrijarus”, “goghakan ashxarh” and stuff like that on our FUTURE GENERATION, please, please, please… visit this site, pictures right from odnoklassniki.ru.

P.S.

People, jargon is not the slang, nor the street language, it is one layer of the colloquial vocabulary, which covers the language used by people who work in a particular area or who have a common interest, it may not be comprehensible to the outsider, or could involve the use of familiar words with different meanings as well as abbreviations, acronyms. There can be professional jargon – technical, trade, military, sport, political, religious, medical, IT, etc.. etc..

Eeeehhh ….